Obciążenia wiatrem i zabezpieczenie przed obciążeniem wiatrem: pomoce do planowania dla kablowych systemów nośnych

Obciążenia wiatrem zaliczają się do oddziaływań klimatycznych na konstrukcje budowlane i komponenty. Siły te mogą działać zarówno poziomo, jak i pionowo, i mają potencjał, by znacząco wpływać na stabilność oraz integralność budynków i obiektów inżynieryjnych. To, jak silne są poszczególne obciążenia wiatrem, musi zostać ocenione indywidualnie dla każdego przedsięwzięcia budowlanego przez wykonawcę i zależy od wielu różnych czynników. Zaliczają się do nich na przykład: lokalizacja, kierunek wiatru, powierzchnie, kształt dachu oraz wielkość i wymiary danego budynku.

 

Regiony o podobnych warunkach są definiowane jako strefy obciążenia wiatrem zgodnie z normą EN 1991-1-4. W połączeniu z odpowiednim załącznikiem krajowym ta ogólnoeuropejska norma (zwana również Eurokodem) określa podstawowe parametry służące do wyznaczania oddziaływań wiatru naturalnego na budynki i budowle inżynierskie. Załączniki krajowe zawierają postanowienia wykraczające poza regulacje Eurokodu, które wcześniej były ujęte w normach krajowych.

StrefaPrędkość wiatru w m/sCiśnienie kinetyczne w kN/m²
122,50,32
225,00,39
327,50,47
430,00,56

Podstawowe prędkości i ciśnienia kinetyczne

Kategoria terenu (KT)Definicja
Kategoria terenu 1Otwarte morze, jeziora o co najmniej 5-kilometrowej wolnej powierzchni w kierunku wiatru; równy, płaski teren bez przeszkód
Kategoria terenu 2Teren z żywopłotami, pojedynczymi gospodarstwami, domami lub drzewami, np. obszary rolnicze
Kategoria terenu 3Przedmieścia, obszary przemysłowe lub komercyjne i lasy
Kategoria terenu 4Obszary miejskie, w których co najmniej 15 % powierzchni jest zabudowanych budynkami o średniej wysokości przekraczającej 15 m

Kategorie terenu według DIN EN 1991-1-4/NA

Stosowanie pokryw na zewnątrz: uwzględnienie zewnętrznych sił mechanicznych

Przy montażu pokryw na wolnym powietrzu należy pamiętać, że są one narażone na działanie zewnętrznych sił mechanicznych. Zaliczają się do nich na przykład wiatr, śnieg i woda. Te dodatkowe obciążenia nie są uwzględniane przez międzynarodową normę DIN EN 61537, dlatego muszą być oceniane osobno dla każdego przedsięwzięcia budowlanego. Odpowiedzialność za to spoczywa na wykonawcy. Jego ocena stanowi podstawę do zastosowania dodatkowych środków zabezpieczających, które służą zapewnieniu trwale stabilnej i bezpiecznej instalacji elektrycznej.

W przypadku stosowania pokryw na zewnątrz w warunkach wzmożonego oddziaływania wiatru istnieje ryzyko, że mogą one zostać podniesione wskutek różnic ciśnień. Z tego powodu należy podjąć odpowiednie środki ostrożności, aby zapobiec ewentualnym szkodom i zminimalizować zagrożenia.

OBO oferuje szeroką gamę rozwiązań, które gwarantują dodatkowe oparcie nawet przy silnym wietrze. Dobór odpowiedniego systemu zależy przy tym zarówno od specyfiki danego projektu budowlanego, jak i od jego lokalizacji. Chętnie doradzimy.

Zabezpieczenie przy zwiększonym obciążeniu wiatrem

Do odpornego na czynniki atmosferyczne mocowania pokryw oraz do zabezpieczenia przed obciążeniem wiatrem można stosować różne taśmy metalowe i napinające. Gwarantują one wyjątkowo solidne i wytrzymałe oparcie – nawet przy silnych obciążeniach wiatrem. OBO oferuje w tym zakresie m.in. następujące rozwiązania:

 

Taśmy napinające

Hotel Taśma napinająca SBR wykonana ze stali ocynkowanej, stali nierdzewnej lub z dodatkową powłoką z tworzywa sztucznego jest niezwykle wytrzymała i odporna na ścieranie. Została przetestowana pod kątem wytrzymałości na rozciąganie (kW) w zależności od grubości materiału i jest dostępna w różnych kolorach. Szerokości 8 i 15 milimetrów umożliwiają elastyczne dopasowanie do różnych korytek kablowych, drabin kablowych i objętości kabli. Za pomocą dopasowanych zapinek do taśm napinających SBV oraz napinacza 576 taśmy napinające można zamontować w sposób prosty, szybki i bezpieczny.

Metalowe opaski zaciskowe

Na parterze zainstalowano Opaski zaciskowe MBS wykonane z metalu i wyposażone w zamek kulkowy zapewniają niezawodne mocowanie, które wytrzymuje nawet wysokie temperatury i niekorzystne warunki atmosferyczne. Dzięki szerokościom 7,9 oraz 12 milimetrów, a także różnym stałym długościom, istnieją wszechstronne możliwości zastosowania. Na parterze zainstalowano Napinacz MBS-Z ze zintegrowanym odcinakiem gwarantuje precyzyjny i wydajny montaż.

Zasady montażu: na dachu płaskim

Grafiki przedstawiają montaż na dachu płaskim Koryto siatkowe GRM (po lewej) oraz montaż na dachu płaskim nieperforowanego Korytko kablowe MSKMU (po prawej).

Pomoc montażowa: montaż na dachu płaskim korytka siatkowego GRM

Rozmieszczenie UniBase 6

 

UniBase 6 rozmieścić zgodnie z planem zagospodarowania dachu i w razie potrzeby podłożyć matę ochronną UniBase BSM pod podstawy. Maksymalne rozstawy podpór między podstawami wynoszą 1,5 m.

 

Balast UniBase 6

 

Podstawa UniBase 6 jest dociążana za pomocą dostępnych w handlu kostek brukowych o wymiarach (długość x szerokość x wysokość) 10x20x6 cm.

 

Nałożenie korytka siatkowego GRM

 

Na parterze zainstalowano Koryto siatkowe GRM jest mocowane na uniwersalnej podstawie UniBase 6 bez użycia śrub, za pomocą adaptera typu 165 MBG HGRM.

 

Montaż i mocowanie pokrywy DGRR

 

Pokrywa korytka siatkowego DGRR zatrzasnąć na korytku siatkowym i zamocować za pomocą Metalowe opaski kablowe MBS .

Przykładowe obliczenie statyczne: prowadzenie przewodów na dachu

Podstawa obliczeń

Rozstaw UniBase

W przypadku układania systemów tras kablowych, na przykład na uniwersalnej podstawie UniBase, należy upewnić się, że powierzchnia podparcia odpowiada pełnej szerokości układanego systemu. Zapewnia to równomierny rozkład obciążeń i zwiększa stabilność na działanie wiatru. W poniższym przykładowym obliczeniu statycznym rozstaw poszczególnych podstaw UniBase względem siebie wynosi 0,6 metra.

Liczba klamer pokrywy

Na każde 3 metry pokrywy należy zamontować co najmniej 6 klamer pokrywy.

Rozstaw metalowych opasek zaciskowych

W przypadku rozstawu metalowych opasek zaciskowych zaleca się stosowanie trzech opasek na pokrywę – odpowiednio w punktach 500, 1500 i 2500 mm.

Zastosowane komponenty systemu

Nr kat.TypOpis
5403391UniBase 6Balastowanie podstawy uniwersalnej, bloczki do 6 cm
6047655RKSM 630 FTKorytko kablowe RKSM Magic, z szybkozłączką
3191032OTSP 6,0x40 A4Wkręt do płyt wiórowych, Panhead, napęd TX 25
6052656DRLU 300 DDPokrywa nieperforowana, do korytka i drabiny kablowej
6052810DK DRLU A2Klamra pokrywy, do pokryw nieperforowanych
7203111MBS 100 A2Opaska zaciskowa
Wzór do weryfikacji stateczności (poślizg + podnoszenie):

Wh x γQ ≤ (Gstab x γstab-Wvh x γQ ) x μ

 

Oznaczenia

Wh     Charakterystyczna siła wiatru pozioma

Wvh   Charakterystyczna siła wiatru pionowa do weryfikacji podnoszenia

Gstab Stabilizujące siły ciężkości

YQ      Częściowy współczynnik bezpieczeństwa dla obciążenia wiatrem

Ystab Częściowy współczynnik bezpieczeństwa dla sił stabilizujących

µ       Współczynnik tarcia

Obliczenie poziomej siły wiatru działającej na korytko kablowe

Najpierw oblicza się ciśnienie wiatru działające poziomo na ściankę boczną korytka kablowego. Ciśnienie oblicza się poprzez pomnożenie ciśnienia prędkości porywów wiatru, wysokości bocznej, współczynnika aerodynamicznego (siły), współczynnika bezpieczeństwa oraz rozstawu bloczków.

 

Wh1 x yQ = 0,5 kN/m2 (ciśnienie prędkości porywów wiatru) x 60 mm (wysokość boczna) x 1,0 (współczynnik siły) x 1,2 (bezpieczeństwo) x 0,6 m (rozstaw UniBase) = 21,6 N

Obliczenie oddziaływania na bloczek balastowy

W celu obliczenia oddziaływania obciążenia wiatrem na bloczek balastowy mnoży się szerokość / wysokość bloczka przez ciśnienie prędkości porywów wiatru, współczynnik aerodynamiczny (siły) oraz współczynnik bezpieczeństwa.

 

Wh2 x γQ = 372 mm (szerokość bloczka) x 80 mm (wysokość bloczka) x 0,5 kN/m2 (ciśnienie prędkości porywów wiatru) x 2,1 (współczynnik siły) x 1,2 (bezpieczeństwo) = 37,5 N

Obliczenie ciężaru systemu

Obliczenie ciężaru systemu, obejmującego korytko kablowe, pokrywę oraz bloczek balastowy, następuje przy uwzględnieniu przyspieszenia ziemskiego i współczynnika bezpieczeństwa.

 

Gstab x γstab = (6,12 kg/m (koryto + pokrywa) x 0,6 m (rozstaw bloczków) + 10 kg (ciężar bloczka)) x 9,81 m/s2 (przyspieszenie ziemskie) x 0,9 (bezpieczeństwo) = 120,7 N

Wyznaczenie siły podnoszącej

W celu wyznaczenia siły podnoszącej najpierw określa się długość narażoną na działanie wiatru na podstawie rozstawu oraz szerokości bloczków. Poprzez pomnożenie uzyskuje się wówczas powierzchnię obciążoną wiatrem. W połączeniu z ciśnieniem prędkości porywów wiatru, współczynnikiem aerodynamicznym (siły) i współczynnikiem bezpieczeństwa daje to podnoszącą siłę wiatru.

 

Wvh x γQv = (0,6 m (rozstaw bloczków) – 372 mm (szerokość bloczka)) x 300 mm (szerokość koryta) x 0,5 kN/m2 (ciśnienie prędkości porywów wiatru) x 0,5 (współczynnik siły pionowy) x 1,2 (bezpieczeństwo) = 20,5 N

Weryfikacja stateczności położenia

Najpierw wyznaczana jest suma poziomych sił wiatru. Ciężar systemu pomniejszony o wcześniej określoną siłę podnoszącą i pomnożona przez współczynnik tarcia daje maksymalną możliwą siłę stabilizującą. W ten sposób można ostatecznie stwierdzić, czy stateczność położenia jest zapewniona.

 

Wh1 x γQ + Wh2 x γQ ≤ (Gstab x γstab – Wvh x γQv) x µ 
21,6 N + 37,5 N < (120,7 N – 20,5 N) x 0,6 (współczynnik tarcia µ) 
59,1 N < 60,1 N ➨ Warunek spełniony

Przykład krajowych norm dotyczących obciążeń wiatrem i śniegiem

Oddziaływania ogólne – obciążenia wiatrem

 
Europa:EN 1991-1-4
Niemcy:DIN EN 1991-1-4
Belgia:NBN EN 1991-1-4
Austria:ÖNORM B 1991-1-4
Holandia:NEN-EN 1991-1-4
Szwajcaria:SIA 261
Hiszpania:CTE DB SE-AE
USA:ASCE/SEI 7-16; ASCE/SEI 7-22
Indie:IS 875-3

Oddziaływania ogólne – obciążenia śniegiem

Europa:EN 1991-1-3
Niemcy:DIN EN 1991-1-3
Belgia:NBN EN 1991-1-3
Austria:ÖNORM B 1991-1-3
Holandia:NEN-EN 1991-1-3
Szwajcaria:SIA 261
Hiszpania:CTE DB SE-AE
USA:ASCE/SEI 7-16; ASCE/SEI 7-22
Indie:IS 875-4

Masz pytania na ten temat? Chętnie pomożemy!